Stan Niesten

Koffie, werk en kilometers

Ik ben Stan Niesten en ik ben actief op de marathon. Als ik mezelf in drie woorden moet omschrijven, kies ik voor nuchter, gedisciplineerd en ambitieus. Mijn dagen beginnen meestal vroeg, met werk tijdens mijn ontbijt en natuurlijk een bakje koffie erbij. Daarna werk ik een paar uur door, tot ik rond 10.30 of 11.00 uur de deur uit ga voor een loopje. Na de lunch pak ik mijn werk weer op en rond 17.00 uur staat er vaak nog een tweede training op het programma.

Rustig blijven rollen

Hardlopen betekent voor mij plezier en mogen sporten in een mooie community. Als het fysiek goed draait, dan draait het mentaal meestal ook wel goed. Daarom probeer ik niet te vaak de randjes op te zoeken, want dan blijft alles prima in balans. Gaat het toch even niet lekker tijdens het sporten, dan maak ik het niet groter dan het is. Dan pak ik gewoon een andere sport, zoals fietsen, of ga ik lekker op stap met vrienden.

Snelheid zoeken

Ik sport het meest met adidas, omdat ik snelheid zoek. De adidas Takumi vind ik ideaal voor korte baantrainingen en de adidas Pro 4 gebruik ik graag voor marathonblokken. Mijn favoriete piece of gear is mijn Coros hartslagband, omdat ik daarmee zonder problemen een accurate hartslagmeting heb. Dat helpt me om goed te trainen zonder te veel te gokken. Snel lopen is mooi, maar een beetje controle onderweg is ook geen overbodige luxe.

Niet alles hangt aan één training

De tip die ik graag had gekregen toen ik net begon, is simpel: bouw het rustig aan op. Ook zweer ik bij genoeg rust, want uurtjes voor middernacht tellen wat mij betreft dubbel mee. Mijn boodschap aan andere sporters sluit daar mooi op aan: bewaar de rust en het plezier. Eén training beslist absoluut niet je prestatie op het moment dat het echt moet. Dat is misschien niet de spannendste tip, maar vaak wel de tip die je het langst volhoudt.

Balgevoel blijft

Wat de meeste mensen niet over mij weten, is dat ik toen ik negen of tien jaar was meedeed aan het Nederlands kampioenschap balletje hooghouden. Dat kon ik toen met gemak duizend keer. Nu gaat dat een stukje minder, maar ik heb nog steeds veel balgevoel. Jongleren of een bal op mijn hoofd balanceren lukt nog altijd. Als ik even niet met sport bezig ben, ga ik graag naar vrienden — want ook buiten de kilometers moet het gezellig blijven.